تحصیل در ایتالیا بدون مدرک زبان

من پانیذ هستم، ۲۲ سالمه و دانشجوی ترم آخر طراحی لباس. از همون روزهای اولی که وارد این رشته شدم، مطمئن بودم که می‌خوام آینده‌ام رو توی دنیای مد و فشن بسازم. همیشه طراحی لباس برام فقط یه رشته دانشگاهی نبود، یه چیزی بود که واقعاً عاشقش بودم و ساعت‌ها می‌تونستم براش وقت بذارم بدون اینکه خسته بشم.وقتی به سال آخر دانشگاه رسیدم، کم‌کم به این فکر افتادم که برای ارشد خارج از کشور اقدام کنم. دوست داشتم جایی درس بخونم که واقعاً توی حوزه مد و فشن شناخته‌شده باشه و بتونم از نزدیک با فضای بین‌المللی این صنعت آشنا بشم. ولی راستش هرچی بیشتر درباره اپلای می‌خوندم، بیشتر حس می‌کردم مسیر پیچیده‌تر از چیزیه که فکر می‌کردم.از طرفی هنوز دفاع پایان‌نامه‌ام مونده بود و قرار بود تیرماه دفاع کنم. از طرف دیگه باید مدارک لازم برای تحصیل در خارج از کشور آماده می‌کردم، درباره دانشگاه‌ها تحقیق می‌کردم و برای آزمون زبان هم آماده می‌شدم. همه این‌ها کنار هم باعث شده بود یه مقدار استرس داشته باشم.راستش من مدت‌ها بود به ادامه تحصیل توی حوزه مد و فشن فکر می‌کردم، ولی هر بار که می‌خواستم جدی شروع کنم، انقدر اطلاعات مختلف و متناقض می‌دیدم که دوباره سردرگم می‌شدم. یه روز که توی اینستاگرام داشتم درباره دانشگاه‌ها و رشته‌های مرتبط با مد و فشن جستجو می‌کردم، اتفاقی با صفحه سبزاپلای آشنا شدم.چند روزی صفحه رو دنبال کردم و تجربه دانشجوهایی که پذیرش گرفته بودن رو می‌خوندم. چیزی که توجهم رو جلب کرد این بود که فقط درباره گرفتن پذیرش صحبت نمی‌کردن، بلکه درباره مسیر واقعی دانشجوها، چالش‌ها و اتفاقاتی که توی این مسیر تجربه کرده بودن هم محتوا می‌ذاشتن. همین باعث شد تصمیم بگیرم برای مشاوره رایگان ثبت‌نام کنم.جلسه مشاوره به صورت آنلاین با آقای موسوی برگزار شد. قبل از جلسه فکر می‌کردم یه گفت‌وگوی کوتاه و کلی داشته باشیم، ولی تقریباً تمام سؤال‌هایی که چند ماه توی ذهنم بود رو پرسیدم؛ از دانشگاه‌های مناسب رشته من گرفته تا هزینه‌ها، شرایط زندگی دانشجویی، شانس ویزا و حتی آینده شغلی بعد از فارغ‌التحصیلی.چیزی که باعث شد به سبزاپلای اعتماد کنم، این بود که آقای موسوی خیلی واقع‌بینانه شرایط من رو بررسی کرد. نه قول‌های عجیب داد و نه سعی کرد همه چیز رو بیش از حد راحت نشون بده. رزومه‌ام رو بررسی کرد، درباره علایق و اهدافم صحبت کردیم و مسیرهایی رو پیشنهاد داد که واقعاً با شرایط من هم‌خوانی داشت. بعد از اون جلسه حس کردم بالاخره یه برنامه مشخص برای رسیدن به هدفم دارم و لازم نیست همه چیز رو با آزمون و خطا جلو ببرم.همین شد که تصمیم گرفتم قرارداد صفر تا صد پذیرش و ویزا رو با سبزاپلای ببندم و مسیر اپلایم رو به صورت جدی شروع کنم.یکی از بخش‌هایی که خیلی براش وقت گذاشتم، آماده کردن پورتفولیو بود. چون توی رشته طراحی لباس، پورتفولیو تقریباً مهم‌ترین بخش پرونده محسوب میشه. من هم سعی کردم بهترین کارهام رو جمع‌آوری کنم و روی ارائه‌شون خیلی وقت گذاشتم. یادمه بارها فایل‌ها رو تغییر دادم، بعضی پروژه‌ها رو دوباره طراحی کردم و روی جزئیاتشون کار کردم تا نتیجه نهایی دقیقاً همون چیزی باشه که دنبالش بودم.در کنار همه این‌ها، آزمون زبان هم برای من یه چالش جدی بود. اولین باری که آیلتس دادم، نمره‌ای که انتظارش رو داشتم نگرفتم و نتیجه حدود ۵ شد. راستش وقتی کارنامه رو دیدم خیلی ناامید شدم. چون فکر می‌کردم این نمره می‌تونه برنامه‌هام رو عقب بندازه. چند روزی ناراحت بودم، ولی بعد تصمیم گرفتم به جای ناامید شدن دوباره تلاش کنم. این بار مسیرم رو تغییر دادم و برای آزمون تافل آماده شدم. چند ماه واقعاً فشرده درس خوندم و خوشبختانه تونستم نمره ۱۰۰ تافل هوم ادیشن رو بگیرم. اون لحظه یکی از بهترین حس‌های مسیر اپلایم رو تجربه کردم، چون احساس می‌کردم یکی از بزرگ‌ترین موانع رو پشت سر گذاشتم.بعد از آماده شدن مدارک و ارسال درخواست‌ها، یکی از دانشگاه‌هایی که خیلی بهش علاقه داشتم دانشگاه IULM ایتالیا بود؛ مخصوصاً رشته Fashion Communication and Luxury Strategies که دقیقاً به علایق و مسیری که برای آینده‌ام تصور کرده بودم نزدیک بود.برای این دانشگاه باید در مصاحبه شرکت می‌کردم. روز مصاحبه رو هیچ‌وقت فراموش نمی‌کنم. از هفته ها قبل همه چیز رو آماده کرده بودم، فایل‌هام رو چک کرده بودم و کلی برای سؤال‌های احتمالی تمرین کرده بودم. اما درست زمانی که  مصاحبه داشتم ، به خاطر قطعی سراسری اینترنت در ایران مصاحبه برگزار نشد.اون لحظه واقعاً استرس گرفته بودم. چون فکر می‌کردم شاید فرصت مهمی رو از دست داده باشم. خوشبختانه تیم سبزاپلای خیلی سریع موضوع رو پیگیری کرد و با دانشگاه مکاتبه انجام داد. بعد از توضیح شرایط، دانشگاه با تعیین زمان جدید برای مصاحبه موافقت کرد و این اتفاق واقعاً باعث شد نفسی به راحتی بکشم.مصاحبه دوم خیلی بهتر پیش رفت. این بار با آمادگی کامل شرکت کردم و درباره علاقه‌ام به صنعت مد، پروژه‌هایی که انجام داده بودم، پورتفولیوم و برنامه‌هایی که برای آینده داشتم صحبت کردم. وقتی مصاحبه تموم شد حس خوبی داشتم، اما مثل هر متقاضی دیگه‌ای باید منتظر نتیجه می‌موندم.چند هفته بعد، بالاخره ایمیلی دریافت کردم که هیچ‌وقت فراموشش نمی‌کنم.وقتی نامه پذیرش دانشگاه IULM رو دیدم، چند لحظه فقط به صفحه لپ‌تاپ خیره شده بودم. بعد دوباره ایمیل رو باز کردم و چند بار خوندم تا مطمئن بشم اشتباه نمی‌کنم. بعد از تمام استرس‌ها، آماده کردن پورتفولیو، آزمون زبان، مصاحبه و اتفاقی که برای اینترنت افتاده بود، بالاخره پذیرش رشته‌ای رو گرفته بودم که واقعاً دوستش داشتم.برای من این پذیرش فقط یه نامه قبولی نبود؛ نتیجه ماه‌ها تلاش، صبر، پشتکار و جنگیدن برای رویایی بود که سال‌ها توی ذهنم داشتم. حس می‌کردم یک قدم بزرگ به آینده‌ای که همیشه تصورش می‌کردم نزدیک‌تر شدم.الان هنوز دفاع پایان‌نامه‌ام پیش رومه و بعد از اون هم مراحل ویزا رو باید طی کنم، اما گرفتن پذیرش از دانشگاه IULM باعث شده با انگیزه خیلی بیشتری مسیرم رو ادامه بدم. مطمئنم هنوز چالش‌های زیادی در پیش دارم، ولی حالا با دیدن نتیجه این تلاش‌ها، با انرژی بیشتری برای رسیدن به هدفم قدم برمی‌دارم.امیدوارم خیلی زود ادامه این داستان رو از میلان براتون تعریف کنم.برای استارت مشاوره، اطلاعاتتون رو در فرم زیر وارد کنید :فرم مشاوره رایگان

من امیرحسینم، ۲۷ سالمه.لیسانس مهندسی برق دارم با معدل ۱۳.۱۱. اگر بخوام صادق باشم، از همون سال‌های آخر دانشگاه همیشه یه حس دوگانه همراهم بود؛ از یه طرف علاقه به ادامه تحصیل و تجربه زندگی خارج از ایران، از یه طرف هم این واقعیت که رزومه‌م اون چیزی نبود که آدم بهش دلش قرص باشه.بعد از فارغ‌التحصیلی، وارد بازار کار شدم. کارم بد نبود، ولی هیچ‌وقت اون چیزی نبود که حس کنم مسیر بلندمدتمه. هر روز بیشتر به این فکر می‌افتادم که یه تغییر جدی لازمه؛ یه تجربه جدید، یه محیط جدید، یه مسیر که از اول خودم برای آینده‌م انتخابش کرده باشم.تو خانواده ما هم موضوع مهاجرت یه چیز کاملاً جدی بود، ولی نه خیلی دست‌یافتنی. همیشه نگاه‌ها این بود که برای رفتن باید یا رزومه خیلی قوی داشته باشی یا هزینه خیلی بالا. همین باعث شده بود خودم هم خیلی مطمئن نباشم که اصلاً می‌تونم وارد این مسیر بشم یا نه.با این حال تصمیم گرفتم حداقل بررسی کنم. شروع کردم به سرچ کردن، دیدن تجربه‌ها، صحبت با چند نفر، ولی هرچی بیشتر جلو می‌رفتم، بیشتر گیج می‌شدم. هر کسی یه چیزی می‌گفت؛ یکی می‌گفت با این معدل اصلاً شانسی نداری، یکی می‌گفت شاید بشه ولی خیلی سخت، یکی هم فقط وعده‌های کلی می‌داد بدون اینکه واقعاً پرونده رو ببینه.یه جاهایی واقعاً حس می‌کردم شاید بهتره کلاً بی‌خیال بشم.تا اینکه با سبزاپلای آشنا شدم.اولش برام مهم بود که الکی وقت تلف نشه. برای همین وقتی دیدم یه جلسه مشاوره آنلاین رایگان دارن، گفتم حداقل امتحانش کنم. توی همون جلسه اول یه چیزی برام متفاوت بود؛ این‌که فقط انگیزشی حرف نزدن. خیلی دقیق شرایط تحصیلی، معدلم، سابقه‌م و حتی محدودیت‌هام رو بررسی کردن.خیلی شفاف بهم گفتن که مسیر ساده‌ای ندارم. این جمله شاید اولش یه کم دلسردکننده بود، ولی در واقع برای من از همه چیز مهم‌تر بود، چون حدس زدم دارم با یه تیم واقعی طرف می‌شم، نه فقط تبلیغات.بعد از اون جلسه تصمیم گرفتم قرارداد صفر تا صد بستم. یعنی از بررسی کامل پرونده و انتخاب مسیر مناسب گرفته تا آماده‌سازی مدارک، اپلای و پیگیری ویزا.اون روزها زندگی من یه ریتم تکراری داشت؛ کار، خستگی، و شب‌هایی که بین امید و تردید می‌گذشت. بعضی وقت‌ها با خودم می‌گفتم شاید دارم وقت و انرژی‌مو روی چیزی می‌ذارم که آخرش نتیجه نده.ولی کم‌کم روند کار جدی‌تر شد. روی رزومه‌م کار شد، انگیزه‌نامه چند بار بازنویسی شد، و حتی نحوه ارائه سوابق کاری و تحصیلی‌م تغییر کرد. چیزی که قبلاً فقط یه لیست ساده از نمره‌ها و تجربه‌ها بود، تبدیل شد به یه داستان واقعی از مسیر زندگی من.نکته‌ای که خودم برام جالب بود این بود که فهمیدم تو مهاجرت تحصیلی به اروپا، فقط “معدل” تعیین‌کننده نیست. خیلی چیزها مثل نحوه معرفی خودت، انتخاب درست رشته و دانشگاه، و حتی زاویه دیدی که از خودت ارائه می‌دی، نقش مهمی دارن.با این حال، ته ذهنم هنوز اون تردید همیشگی بود. مخصوصاً وقتی می‌دیدم بعضی‌ها با رزومه‌های خیلی قوی‌تر از من هم به نتیجه نرسیدن. همین باعث می‌شد خیلی خودمو درگیر امیدهای الکی نکنم.و دقیقاً به همین دلیل، وقتی پرونده جلو رفت، من دیگه منتظر معجزه نبودم. بیشتر داشتم مسیر رو ادامه می‌دادم، بدون اینکه حدس بزنم قراره چی بشه.تا اینکه یه روز خبر رسید.اولش حتی چند ثانیه طول کشید تا کامل بفهمم چی شده.پذیرش گرفته بودم.از دانشگاهی در ایتالیا، برای رشته Transportation Engineering and Mobility در University of Naples Federico II.حس اون لحظه عجیب بود؛ ترکیبی از شوک، خوشحالی، و یه جور سبک شدن ذهن. چیزی که مدت‌ها دور به نظر می‌رسید، حالا تبدیل شده بود به یه واقعیت.الان که به عقب نگاه می‌کنم، شاید هنوز هم این مسیر برای من پر از سؤال باشه، ولی یه چیز کاملاً برام مشخصه: اگر اون قدم اول، یعنی شروع کردن و جدی گرفتن مسیر نبود، هیچ‌وقت به این نقطه نمی‌رسیدم.تو هم میتونی فرم مشاوره رایگان مهاجرت تحصیلی رو پرکنی و شرایطت رو ارزیابی و مسیرت رو مشخص کنی : لینک فرم مشاوره

اسمم علیرضاست، ۳۶ سالمه و کارشناسی مترجمی زبان انگلیسی رو از دانشگاه مفید گرفتم. از چند سال قبل تصمیم داشتم برای مقطع ارشد به ایتالیا مهاجرت کنم، اما همیشه اعتقاد داشتم مهاجرت تصمیمی نیست که بشه با عجله گرفت. باید زمانش برسه و آدم واقعاً برای این مسیر آماده باشه.حدود دو سال پیش برای اولین بار با سبزاپلای آشنا شدم و یک جلسه مشاوره داشتم. اون موقع پرونده‌م بررسی شد، اما خودم می‌دونستم که هنوز شرایط لازم برای شروع اپلای رو ندارم. شاید راحت‌ترین کار این بود که همون موقع قرارداد ببندم و وارد مسیر بشم، اما ترجیح دادم اول خودم رو آماده کنم و بعد اقدام کنم.تو این دو سال، تقریباً همیشه صفحه سبزاپلای رو دنبال می‌کردم. داستان پذیرش بچه‌ها، اطلاعیه‌ها و تجربه‌های مختلف رو می‌خوندم و هر بار بیشتر مطمئن می‌شدم که بالاخره نوبت من هم می‌رسه.از طرف دیگه روی رزومه‌م کار کردم، زبانم رو تقویت کردم و در نهایت موفق شدم نمره ۷.۵ آیلتس بگیرم. این بار احساس می‌کردم شرایط با دو سال قبل کاملاً فرق کرده و وقتش رسیده که تصمیمی رو که مدت‌ها عقب انداخته بودم، عملی کنم.اردیبهشت امسال دوباره با سبزاپلای ارتباط گرفتم. این بار بعد از بررسی پرونده، قرارداد بستیم و کارها خیلی سریع پیش رفت. مدارکم دوباره بررسی شد، رزومه و انگیزه‌نامه آماده شد، دانشگاه‌های مناسب انتخاب شدند و اپلای‌ها یکی‌یکی ارسال شدند.شاید سخت‌ترین قسمت کار، بعد از ارسال درخواست‌ها بود. هر روز منتظر ایمیل دانشگاه‌ها بودم و مدام به این فکر می‌کردم که نتیجه این همه برنامه‌ریزی و صبر چی می‌شه.اما اتفاقی افتاد که حتی خودم هم انتظارش رو نداشتم.کمتر از دو ماه بعد از شروع همکاری، اولین خبرهای خوب رسید.اول از University of Palermo پذیرش گرفتم و هنوز در حال خوشحالی بابت اون خبر بودم که مدت کوتاهی بعد، پذیرش دوم هم از University of Salento برای رشته Digital Heritage اعلام شد.اون لحظه تازه فهمیدم که گاهی صبر کردن، خودش بخشی از موفقیته. اگر دو سال پیش بدون آمادگی وارد این مسیر می‌شدم، شاید نتیجه کاملاً متفاوتی می‌گرفتم. اما وقتی در زمان مناسب، با یک پرونده کامل‌تر و برنامه‌ریزی دقیق‌تر اقدام کردم، همه چیز خیلی سریع‌تر از چیزی که تصور می‌کردم پیش رفت.الان که به مسیرم نگاه می‌کنم، خوشحالم که برای رسیدن به هدفم عجله نکردم. این دو سال انتظار، برای من فقط زمان گذشتن نبود؛ فرصتی بود برای آماده‌تر شدن.حالا با داشتن دو پذیرش از دانشگاه‌های ایتالیا، احساس می‌کنم سال‌ها تحقیق، صبر و تلاش بالاخره داره نتیجه خودش رو نشون می‌ده. البته هنوز مسیر تموم نشده و مرحله ویزا و شروع زندگی دانشجویی در ایتالیا پیش رومه، اما حالا با اعتمادبه‌نفس بیشتری ادامه می‌دم، چون اولین قدم‌های این رؤیا رو با موفقیت پشت سر گذاشتم.تو هم میتونی برای شروع مسیرت، فرم مشاوره رایگان سبزاپلای رو پر کنی و شرایطت رو ارزیابی کنی:فرم مشاوره رایگان